2026-09-02
De sensor is het kerncomponent van de camera. Het heeft functies zoals foto-elektrische conversie, informatieopslag, vertraging en opeenvolgende transmissie van elektrische signalen.Het heeft een hoge integratie en een laag stroomverbruikHet is een onmisbaar sleutelapparaat voor beeldverwerving en digitale verwerking.er zijn twee soorten lichtgevoelige chips die vaak worden gebruikt in camera's op de marktHieronder zal de redacteur van TEO Dior Technology u de verschillen tussen de twee voorstellen.
Momenteel zijn er drie structuren van algemeen gebruikte CCD-camera's: full frame transfer, frame transfer en line transfer.
Onder de drie structuren is rijoverdracht de meest gebruikte, en de meeste mid- en low-end producten gebruiken deze methode.
De volledige frame-transferstructuur is de eenvoudigste, het lichtgevoelige gebied en het opslaggebied zijn samen en een vulfactor van 100% kan worden verkregen.Het nadeel is dat om beeldlichtlekken te voorkomen, moet het binnendringen van buitenlicht tijdens het aflezen worden voorkomen.of de blootstellingstijd veel langer maken dan de afleestijd om lichtlekken tot een minimum te beperken.
De frametransmissie is zo opgebouwd dat het lichtgevoelige gebied en het opslaggebied volledig gescheiden en gelijk groot zijn.De blootgestelde signaallading wordt met een zeer hoge snelheid (meestal minder dan 1% van de beeldperiode) naar het opslaggebied overgebracht en vervolgens lijn voor lijn uitgebrachtHet is duidelijk dat de frametransfersensor 100% vulfactor bereikt en tijdens het aflezen het volgende frame wordt blootgesteld.
De principes van het lichtgevoelige deel van CMOS-sensoren en CCD-sensoren zijn hetzelfde.Er is ook een versterker en afleescircuit deelDe gehele CMOS-sensor bevat ook een adresseringscircuit, versterker en A/D.
Het eerste punt is het verschil in de volle capaciteit van de put: aangezien elke pixel van de CMOS-sensor een lichtgevoelige diode, een versterker en een afleescircuit bevat,en de hele sensor bevat ook een adresseringscircuit en A/D, is het lichtgevoelige gebied van elke pixel veel kleiner dan het oppervlak van de pixel zelf.de volledige capaciteit van de CMOS-sensor is lager dan die van de CCD-sensor.
Het tweede punt is het kostenverschil: aangezien CMOS-sensoren het CMOS-proces gebruiken, dat het meest wordt gebruikt in algemene halfgeleidercircuits, perifere circuits (zoals AGC, CDS, timing,of DSP, enz.) gemakkelijk in de sensorchip kunnen worden geïntegreerd, waardoor de kosten van perifere chips worden bespaard.
Het derde punt is dat de CMOS-sensor willekeurig kan worden aangesproken en gemakkelijk alleen het interessante deel van de wachtrij kan aflezen om de framerate te verhogen.
Het vierde punt is het geluidsverschil: aangezien elke fotodiode van de CMOS-sensor is uitgerust met een versterker, en de versterker is een analoge schakeling,Het is moeilijk om de resultaten van elke versterker consistent te maken.In vergelijking met een CCD-sensor met slechts één versterker aan het eind van het horizontale register zal het geluid van de CMOS-sensor dus sterk toenemen, wat de beeldkwaliteit beïnvloedt.
Het vijfde punt is het verschil in energieverbruik: het energieverbruik van CMOS-sensoren is lager dan dat van CCD-sensoren.
Het voordeel van CCD is dat de beeldkwaliteit beter is dan die van CMOS, maar de nadelen zijn ook duidelijk.En er zijn maar weinig fabrikanten die de technologie kunnen beheersen., dus de prijs is voorbestemd niet goedkoop te zijn, vooral voor sommige grote CCD-componenten, de prijs is nog onaanvaardbaarder.High-end camera's gebruiken over het algemeen CCD-beeldvormers om identiteit en status aan te tonenMet dezelfde batterij en dezelfde configuratie kan CMO's 1-2 uur langer worden gebruikt dan CCD.omdat het alleen stroom verbruikt als het circuit is aangeslotenHet is de zogenaamde "elektrische tijger". Op basis hiervan kunnen we onze sterke punten maximaliseren en zwakke punten vermijden.en redelijkerwijs kiezen CCD of CMOS camera's voor verschillende toepassingen.