Het verschil tussen area-array-camera's en line-array-camera's

De lichtgevoelige eenheden (pixels) zijn gerangschikt in een tweedimensionale array. Elke lichtgevoelige eenheid in de array komt overeen met een pixel. Eén oppervlak van het gefotografeerde doel wordt afgebeeld. Het doel en de camera kunnen stilstaand of relatief bewegend zijn. Zo'n camera wordt een area array camera genoemd.

De rangschikking van de lichtgevoelige eenheid is eendimensionaal. Elke belichting beeldt slechts een lijn op het doel af om een lijn van beelden te vormen. Met de relatieve beweging tussen het doelobject en de camera, belicht de camera continu en vormt uiteindelijk een tweedimensionaal beeld. Zo'n camera wordt een line array camera genoemd.

Het aantal pixels dat door een line array camera per lijn wordt gescand, kan variëren van 512 tot 12.000, en de belichting van elke lijn kan ook onafhankelijk zijn van de bewegingssnelheid van het doel, dus het is ook geschikt voor situaties waarin de bewegingssnelheid van het doel verandert. Zoals: beeldverwerking op het gebied van industrie, medische zorg, wetenschappelijk onderzoek en beveiliging, enz.

Area array camera's zijn geschikt voor situaties waarin het doelobject een groot formaat heeft of de defectgrootte klein is, zoals: inspectie van printkwaliteit, inspectie van printplaten, vorm, grootte, positie en zelfs temperatuurmeting.

Vanwege beperkingen in de productietechnologie is het oppervlak van een enkele area array CCD moeilijk om te voldoen aan de gezichtsveldvereisten voor algemene industriële metingen. Het voordeel van de lineaire array CCD is de hoge resolutie, maar om de lineaire array CCD te gebruiken om een tweedimensionaal beeld te verkrijgen, moet deze worden uitgerust met scannende beweging. Om de corresponderende positie van elk pixelpunt in het beeld op het te testen apparaat te bepalen, moet het ook worden uitgerust met apparaten zoals roosters om de coördinaten van elke scanlijn van de lineaire array CCD vast te leggen. Over het algemeen leiden deze twee vereisten tot de volgende tekortkomingen bij het gebruik van lineaire array CCD's voor het verwerven van beelden: lange beeldacquisitietijd en lage meetefficiëntie; vanwege de aanwezigheid van scannende beweging en corresponderende positiefeedbackkoppelingen, nemen de systeemcomplexiteit en kosten toe; de beeldnauwkeurigheid kan worden verminderd door de nauwkeurigheid van de scannende beweging, wat uiteindelijk de meetnauwkeurigheid beïnvloedt.

De oplossing van lineaire array CCD plus scannende beweging om beelden te verkrijgen, wordt nog steeds veel gebruikt, vooral wanneer een groot gezichtsveld en een hoge beeldresolutie vereist zijn, en het kan zelfs niet worden vervangen door een area array CCD. Hoge resolutie alleen garandeert echter geen hoge nauwkeurigheid van beeldherkenning. Met name, hoewel het beeld verkregen door de lineaire array CCD een hoge resolutie heeft, is het beeld specialer dan het beeld van de area array CCD vanwege de invloed van de nauwkeurigheid van de scannende beweging. Daarom moeten we bij beeldherkenning niet alleen volledig gebruik maken van het voordeel van hoge resolutie, maar ook algoritmisch de invloed van scannende beweging overwinnen, zodat fouten in mechanische transmissie de nauwkeurigheid van de uiteindelijke beeldherkenning niet direct beïnvloeden.